Pomieszczenia zagrozone wybuchem zasady wyznaczania i podstawowe wymagania techniczno budowlane

Dyrektywa ATEX (fr. Atmosphères Explosibles), zwana też dyrektywą 94/9/WE - to rozporządzenie Unii Europejskiej, które definiuje zasadnicze wymagania produktów przeznaczonych do łączenia w dziedzinach zagrożonych wybuchem. Na zagrożenie wybuchem metanu i pyłu węglowego jest popularna większość maszyn i narzędzi używanych w kopalniach węgla kamiennego, a dyrektywa ATEX dotyczy narzędzi oraz stylów ochronnych dedykowanych do przetwarzania w okolicach narażonych na niebezpieczeństwo eksplozji. Także do nowa przepisy dotyczące bezpieczeństwa w danych państwach Unii Europejskiej różniły się między sobą, co stanowiło duże utrudnienie dla swobody wymiany dóbr między krajami członkowskimi. Z obecnego czynnika powstała unifikująca dyrektywa ATEX, która ujednoliciła dotychczasowe przepisy i daleko ułatwiła obieg artykułów w Grupie Europejskiej. Realizując zapisy artykułu 100a Traktatu Rzymskiego, najważniejszym punktem dyrektywy ATEX jest zagwarantowanie wolnego przepływu towarów zapewniających znaczny stopień ochrony przeciwwybuchowej. Odnośnie urządzeń przeznaczonych do produkcji w przestrzeniach zagrożonych eksplozją, Parlament Europejski i Otwarta Unii Europejskiej dnia 23 marca 1994 roku wydały dyrektywę ATEX 94/9/EC, która wprowadziła w utrzymanie z dniem 1 lipca 2003 roku. Uchwalono ponadto dyrektywę 1999/92/EC ATEX137 (zwaną też ATEX USERS) dnia 16 grudnia 1999 roku, która z zmian dotyczy minimalnych wymagań bezpieczeństwa roli w tłach, gdzie jest ryzyko wystąpienia atmosfery wybuchowej. Dyrektywa ATEX 94/9/WE zaczęła działać do 1 lipca 2003 roku i zastąpiła poprzednie dyrektywy starego podejścia 76/117/EWG i 79/196/EWG.

oznaczenie CE (fr. Conformité Européenne) numer identyfikacyjny jednostki certyfikującej symbol wykonania przeciwwybuchowego grupa wybuchowości kategoria urządzenia rodzaj ochrony przeciwwybuchowej podgrupa wybuchowości klasa temperatur

Polecamy szkolenia Atex